Salman

Salman téh pituin urang Pérsia. Éta sababna, anu matak katelahna ogé Salman al-Farisi. Hartina Salman urang Parsi.

Pérsia, nu ayeuna disebut Iran, kawilang hiji nagara anu geus maju ti béh ditu kénéh. Keur jaman nu séjén harirup basajan, jalma anu araya di Pérsia mah geus loba kanyahona.

Urang Pérsia harita disebutna Majusi, lantaran maranéhanana nyarembah kana seuneu.

Salman téh lahir di désa Jayy anu pernahna teu jauh ti kota Isfahan ayeuna. Harita mah disebutna Asbahan. Kolotna kawilang jalma cukup. Sanajan ngan ukur kana tani, tapi kawantu tanahna lega, atuh beunang disebutkeun tara kurang nanaon.

Éta sababna Salman ku kolotna tara kungsi dititah-titah kana gawé. Keur naon, da sagala kaperluan geus nyampak. Kawajiban Salman sapopoéna taya deui iwal ti ngajaga pirunan seuneu anu dipaké sesembahanana téa. Indung bapa Salman téh Majusi anu leket pisan. Nurutkeun kapercayaan harita, sangkan henteu pegat dipikanyaah ku Déwa seuneu téa, pirunan seuneu sesembahan nu aya di jero imah téh ulah nepi ka pareum. Sina ngagateng baé beurang peuing. Éta tandana bakal diasih terus ku déwa, cenah.

Ku sabab harita Salman ti leutik kénéh, beunang disebutkeun tara ingkah kaluar ti jero imah manéhna téh. Ku kolotna mémang diomat-omatan pisan, supaya seuneu téa ulah nepi ka pareum. Akibatna Salman jadi teu nyaho nanaon kaayaan di luareun imahna.

Paréntah Shalat Lima Waktu

Ti dinya disarengan ku Jibril, Rasululloh SAW tunggang deui kana buraq. Teu kantos lami lirén deui di hiji tempat.

“Ieu téh Baitul Maqdis, anu kantos diadegkeun ku Kangjeng Nabi Sulaéman,” saur Jibril ka Rasulullah.

Di dinya mah Rasulullah SAW lirénna rada lami. Anjeunna netepan heula, disarengan ku paranabi anu nga’mum ka anjeunna. Di antarana aya Kangjeng Nabi Musa sareng Kangjeng Nabi Isa alaihis-salam. Malaikat Jibril gé ngiring nga’mum harita téh.

Teu lami antarana sabada réngsé netepan, kana lebah batu Ya’kub anu aya di éta msjid, bet aya tarajé anu nanjeur dugi ka langit.

“Mangga, salira geura mi’raj (naék) ka langit,” saur malaikat Jibril ka Rasulullah. Buraq mah ku anjeunna dikantunkeun baé di dinya. Barang sampéanana nécé kana éta tarajé, ngan sakilat salirana ngajaul ka luhur, ngapak méga ngabelesat meuntasan awang-awang. Jog anjog ka langit anu kahiji.

“Haturan bagéa sumping, ya Nabi Allah,” cék hiji sora anu aya di dinya.

“Haturan, salam kasalametan dihaturkeun ka salira,” waler Rasulullah. Di kénca katuhueun sora anu tadi téh mangpirang-pirang mahluk kumelip.

“Saha anjeuna téh?” Rasulullah naros ka malaikat Jibril.

”Éta téh Kangjeng Nabi Adam, karuhunna umat manusa anu kumelendang di alam dunya,” waler Jibril.

”Dupi éta anu aya di kénca katuhueunana, saha?”

”Éta téh turunanana, sadayana ogé. Nu di palih kénca nyaéta nu jadi pangeusi naraka, nu mawi teu kirang-kirang anu tingjarerit careurik kaduhung baheula di dunyana kadungsang-dungsang teu puguh, henteu yakin kana bebeneran. Di naraka mah maranéhanana kantun narima hukumanana. Ari éta nu ngajajar di katuhueun Kangjeng Nabi Adam, éta mah pangeusi sawarga. Aranjeunna mah kapungkur di dunyana kalebet jalmi anu ariman, anu sabar sareng rido nampi sagala rupi papancén ti Allah SWT. Di sawargana, kantun nampi ganjaran sareng kani’matanana. Nu mawi, teu aya kasesah nanaon. Nu jadi pangeusi sawarga mah bakal tumaninah salalawasna.”

Jin Ngabandungan Eusi Qur’an

Satemenna, lamun téa mah Rasulullahna ku anjeun keresa, anjeunna diwidian pikeun males kanyeri ka Bani Tsaqif anu di Tha’if anu sakitu judesna. Allh SWT ogé parantos nibankeun paréntah ka malaikat Jibril sangkan nyumpingan Kangjeng Nabi ngadugikeun sual éta. Ari kituna mah atuda sikep urang Tha’if téh geus leuwih ti misti, neungteuinganan Rasulullah sakitu nistana.

Angkatna di Thaif téh anjeunna éstu baluweng. Manahna ngaraos ngangres, dugi ka dina salebeting mapah téh anjeunna henteu tarapti niténan kaayaan di sakurilingeunana. Terang-terang anjeunna tos dugi ka lebah Qamuts-Tsa’alib. Nya anjeunna lirén heula di dinya, hoyong ngareureuhkeun capé.

Iqra

Muhammad sok mindeng ngahuleng, teu ngarti ngabandungan kalakuan urang Mekah harita. Loba pisan kabiasaanana anu matak teu panuju.

Geura wé, ongkoh Ka’bah téh dianggap tempat suci. Tapi di jerona pinuh ku rupa-rupa arca anu dianggap berhala. Éta barang-barang anu dijieun tina kai atawa tina batu téh diparuja. Majar téh bisa nulungan, bisa ngubaran anu gering malah nepi ka bisa ngadatangkeun rejeki sagala rupa.

Mun sakalina aya maksud, jalma-jalma téh daratang ka dinya bari marawa sasajén. Bru ditumpukkeun di hareupeun arca téa, bari saterusna mah diantep baé sina buruk.

Ti barang mimiti déwasa Muhammad sok mindeng tumanya ka dirina sorangan, naon sababna pangna kaayaan di sakurilingeunana bet kitu.

Komo kana kabiasaan ngubur orok awéwé hirup-hirup mah, lain baé teu ngarti, tapi kacida teu panujuna. Orok salucu-lucu kudu dikubur ngan pédah éta téh awéwé. Na asa telenges kabina-bina teuing.

Sasatna mah Muhammad geus geregeteun hayang nyarék. Ulah kitu, da éta téh lain kalakuan anu hadé. Tapi teu nyaho kumaha carana. Mangkaning apan anu mingpin upacara-upacara sarupa kitu téh kekentong kota Mekah. Kangaranan jalma anu dipikasérab jeung dipikolot ku saréréa, tangtu waé bakal hésé ngadéngé kana pamanggih batur. Komo deui mun éta pamanggih téh datangna ti budak ngora pantar Muhammad. Salian ti teu bisa maca téh, apan geus yatim deuih. Ngarasa sok mindeng bingung sorangan ngabandungan kaayaan di sakurilingeunana, bari jeung teu nyaho kudu kumaha, Muhammad jadi beuki resep nyorangan. Komo lamun keur dina kaayaan peuting mah. Bari nyawang béntang nu baranang di langit, lamunanana sok mindeng diantep sina ngacacang ka mana mendi.

Hajar Aswad

Sakur pangeusi Mekah mah geus apal yén Muhammad téh sipatna pujieun pisan. Sagala rupa tara aya codékana. Dipercaya ngangon domba, tara kungsi aya nu leungit. Kitu deui mun dipercaya kana dagang, tara nepi ka kajadian nu boga barang dibohongan.

Anu matak ku saréréa gé Muhammad téh katelahna al-amin, hartina jalma anu bisa dipercaya. Geus kitu téh deuih ditambah ku dedeg pangadeg anu taya cawadeunana. Dedeganana jangkung, pakulitanana bodas beresih.

Mun ku nu séjén keur diajak nyarita, Muhammad mah méh tara némbongkeun pasemon teu resep. Ka sasaha teu weléh saregep. Tara resep ngobrol papanjangan deuih. Sagala rupa sahinasna. Lain hartina kemba, tapi teu resep ubral-obrol anu sakira taya mangpaatna.

Éta sababna, najan saré’atna ngora kénéh pisan, tapi ku saréréa kacida diajénanana.

Komo sanggeus ngarangkep jeung Khadijah mah. Nurutkeun Khadijah, carogéna mah mun sakalina aya anu teu panuju téh tara dipokkeun ka jinisna. Dalah upama aya anu matak keuheul gé, beunang disebutkeun tara nepi ka betus jadi amarah. Cék Khadijah, katémbongna téh mun tarangna rembes ku késang, éta cirina keur nahan amarah sangkan ulah nepi ka kedal.

Lamun urang Mekah aya anu kabeneran meunang karerepet, teu kurang-kurang anu sok ngahajakeun daratang ka Muhammad. Maksudna ménta tulung, boh anu sipatna harta boh anu mangrupa saran jeung naséhat.

Kacaturkeun harita penduduk Mekah geus sapuk babarengan ngoméan Ka’bah. Ka’bah anu diadegkeun ku Kangjeng Nabi Ibrahim AS téh geus sababaraha kali dihadéan. Ari cikénéh témbok-témbok sisina rarempag méh di sakurilingna. Atuh saréréa ngarasa rempan, inggis rupa-rupa barang anu aya di jerona laleungitan dicarokotan ku saha baé. Babakuna mah anu ku maranéhna dipikamelang téh rupa-rupa arca anu dianggap suci.

Saméméhna mah tara aya anu wani ngagoméng-goméng kana éta barang pusaka téh. Lantaran loba pisan dongéng-dongéng anu sumebar, cenah mun aya anu culangung wani ngomé kana éta barang, pasti bakal kawalat. Pokona bakal aya mamalana.

Tapi sanggeus témbokna rarempag mah, saréréa geus teu bisa kumaha. Sarta waktu para inohong Mekah ngariung badami kumaha pihadéeunana, saréréa satuju pikeun babarengan ngoméanana.

Kabeneran harita aya béja, cenah di Jédah aya sudagar Mesir anu kapalna ruksak. Ngaranna Baqum. Urang Mekah ngahaja ngirim utusan pikeun nepungan Baqum, maksudna ngumaha sangkan manéhna daék ngapalaan ngoméan Ka’bah téa. Baqum téh mémang saudagar anu ahli kana wangunan. Kabeneran Baqumna gé daékeun deuih.

Atuh ngan bring baé Ka’bah téh dioméan, gotong royong dipigawé ku saréréa. Sangkan adil, opat kabilah utama nu aya di kota Mekah harita masing-masing kapapancénan kudu ngoméan sapongpok séwang. Jadi Ka’bah téh dikeureuyeuh ti opat pongpok.

Lantaran dipigawé ku saréréa, teu kungsi sababaraha lila témbok Ka’bah téh geus ngadeg deui sakumaha asalna. Atuh saréréa bungah. Anu tadina dipikahariwang téh teu burung bérés.

Ngan basa kudu nempatkeun deui hajar aswad di tempat asalna, kabilah utama nu opat téh pabéntar pamanggih. Cék nu ieu, nya manéhna nu pangpantesna nempatkeun deui hajar aswad téh lantaran kabilahna pangkuatna. Ari cék kabilah anu hijina deui, manéhna anu kudu meunang éta kahormatan téh lantaran turunan ti karuhunna.

Tapi salila-lila patorong-torong téh keukeuh tacan manggih putusan anu bisa ditarima ku saréréa. Malahan kulawarga Abdi Dar mah nepi ka sumpahna. Lamun tugas nempatkeun deui hajar aswad dipercayakeun ka nu séjén, ku manéha bakal dipaéhan.

Atuh ngadéngé anu susumpahan nepi ka kitu mah saréréa gé taya nu wani prak.

Sanggeus salila-lila patingharuleng, Abu Umaya manggih jalan.

Pokna, “Ayeuna mah kieu baé. Batan saréréa tingharuleng, kahormatan pikeun nempatkeun deui hajar aswad téh urang pasrahkeun baé ka jalma anu pangheulana asup ka lawang Shafa.”

Sakumaha adat urang Arab harita, usul Abu Umaya téh disatujuan ku saréréa. Sajeroning nungguan téh saréréa ngawaskeun ka lebah lawang Shafa. Hayang nyaho saha anu bakal meunang kahormatan téa.

Barang kanyahoan anu pangheulana sup ka dinya téh taya lian Muhammad, atuh saréréa gé bungah kabina-bina. Ari ka Muhammad mah maranéhna percaya, putusanna pasti adil.

Barang Muhammad dibéjaan yén dirina meunang kahormatan anu sakitu mulyana, saeutik gé henteu katémbong ngarasa ieu aing. Sabalikna, malah parapamingpin kabilah anu opat téa dikumpulkeun.

“Cing saha anu boga kaén rubak jeung wedel?” pokna.

Éta kaén téh diamprkeun di handap. Batu hajar aswad téa dijungjungkeun, sok ditunda di tengah-tengahna.

“Ieu juru kaén anu opat cekelan ku masing-masing kapala kabilah,” pokna, “Sarta hajar aswadna téa gotong ku opatan, tempatkeun deui dina urutna.”

Ngadéngé kitu, saréréa bungaheun pisan. Ngan regeyeng baé hajar aswad téh diparangku. Ari nu nempatkeun deui dina urutna, dipasrahkeun deui ka Muhammad.

Ku jalan kitu, pabéntar paham anu tadina geus sakitu harénghéngna téh bisa bérés teu sakara-kara.

Ti harita, saréréa beuki hormat ka Muhammad.

Éta kajadian téh lumangsung lima taun saméméh turunna wahyu nu munggaran.

Tina Taréh Rasulullah, Karya Abdullah Mustappa.

Opat Onta

Sapopoé pacabakan Muhammad anu matuh téh ngangon domba. Boh domba kukutan kulawarga boh buburuh mangangonkeun nu batur. Buruhna tina ngangon téh diarep-arep pisan ku Abu Thalib. Lantaran, najan pamanna téh nyaaheun pisan, tapi da kahirupan sapopoéna beunang disebutkeun walurat. Keur ngurus budakna anu sababaraha urang gé jajauheun kana cukup.

Éta sababna, basa Abu Thalib ngadéngé béja pajar Khadijah muruh-muruhkeun ngiangkeun daganganana ka Syam ka nu séjén, ku manéhna buru-buru ditepungan.

Khadijah téh harita geus hirup nyorangan. Sabada ditinggalkeun maot ku salakina, siga nu teu aya niat hayang carogéan deui. Tapi ari kana usaha mah kalah beuki suhud. Geus mayeng sok ngiang-ngiangkeun dagangan ka nagara Syam. Kawantu pangawak awéwé, atuh teu bisa jung sorangan. Carana sok muruhkeun ka nu séjén. Kawantu daganganana lain saeutik, tangtu wé kudu dipasrahkeun ka anu bisa dipercaya. Minangka buruhna, sok dibayar ku dua onta.

Abu Thalib

Abu Thalib merhatikeun Muhammad salila-lila. Haténa ngarasa ngangres. Budak leutik, karék umur dalapan taun, geus teu boga indung-bapa. Malah cikénéh akina, Abdul Muthalib, anu salila ieu ngarorokna, tilar dunya deuih.

Dina batinna, Abu Thalib nyoréang deui kana kajadian ka tukang-tukang. Muhammad keur dina kandungan kénéh basa bapana, Abdullah, maot dina perjalanan sabada miang jeung kafilahna ka Syria.

Abdullah téh ngora kénéh. Basa kawin ka Aminah umurna karék 24 taun. Sanajan aya kénéh lanceukna pada-pada lalaki, tetep Abdul Muthalib nyaaheun pisan ka Abdullah téh. Nu matak meunang ngahaja, dijodokeunana gé ka Aminah, lantaran opat turunan jelema hadé. Keur ti bubudakna ogé Abdullah geus getol kana gawé. Atuh komo deui basa geus ngarangkep ka Aminah. Nu matak basa ku bapana dijurungkeun sina dagang ka Syria téh, haget naker indit.
Jaman harita, lalampahan ti Mekah ka Syria téh disorang mulan-malén. Lantaran kafilah anu biasana diwangun ku rombongan onta téh kudu nyorang sagara keusik anu sakitu banggana. Balik ti Syria, kafilah téh nyimpang heula ka Yastrib. Malah Abdullah ngahaja nepungan heula dulur-dulurna lantaran Abdul Muthalib téh terah ti dinya. Tapi sigana mah awahing ku capé tas indit sakitu jauhna, di Yastrib kalah brek gering. Basa rombongan arék neruskeun lalampahan balik ka Mekah, Abdullah masih kénéh ngajoprak. Tungtungna nya ditinggalkeun baé, sina jagjag heula.