Jalan Satapak di Kebon Awi

Ku Ahmad Bakri

Bagian I

 

Geus lila ninggalkeun lembur téh. Éta waé ti mimiti asup ka SMP, nuturkeun dulur di kota, nepi ka tamatna ti SMA. Tuluy atuh meunang pagawéan.

Baréto-baréto sok bisa balik tepung libur, geus kieu mah jadi taun kali ngelol ka lembur téh, malah sakapeung mah dua lebaran ngampleng da kudu sembah-kuriling heula ari hayang diidinan cuti téh.

Jadi asa dipanganjangan di lembur sorangan téh. Urut batur ulin baheula, papada budak, najan warawuheun kénéh ogé siga teu caronggaheun ayeuna mah, nénjo kuring ganti bulu meureun.

Padahal asa teu rumasa pindah pileumpangan. Ngan itu, batur nu bangun karagokeun téh, diconggahan gé ku kuring siga nilam. Ngarambeuan meureun di dituna mah, pédah kuring kasebut geus jeneng.

Tapi henteu ari matak luput pibatureun mah. Sok asa keueung téh dina usum ka sawah ka kebon. Manggih deui batur téh pasosoré usum reureuh.

Dina hiji poé wanci lohor, Mang Sani, panyawah bapa kuring, ngajangjian, engké peuting urang murak pais bébéong cenah, beunang neuleuman di Cibuni. Da palika ongkoh manéhna téh. Meupeujeuhan pisan kawas nu kacida hayangeunana dianjangan téh.

“Pomi, Asép.” Cenah, “Ulah teu sumping. Hawatos ka Embina, tos ngundeur.”

Keur budak sok remen dahar pais bébéong téh, da Bapa gé tukang resep ka walungan. Ngadéngé nu nawaran pais téh mani asa karasa deui ngeunahna. Da di kota mah palias teu ngalaman manggih.

Léos atuh tas Isa téh, muru ka Pasir Awi, lembur Mang Sani téa. Teu jauh, ukur dua kilo cék kira-kira mah. Ngiciprit baé sorangan, da ngajak Si Épéng, majar kagiliran ngaronda, ngawakilan bapana.

Kasilib

Ku Ki Umbara

Bagian ka-1

Bada isa di imah Bapa Raksa!

Di dapur jeung di patengahan, ramé kénéh ku nu paropolah. Peuting éta peuting katujuhna Ki Maléndra-anak Bapa Raksa. Ari Bapa Raksa téa, saturun-turunana kaceluk jelema garagah.

Di tepas hareup geus réa lalaki kolot ngora, hempak sarila pahareup-hareup. Sawaréh bari nyarandé kana bilik. Gor-gar ngawarangkong, bari ngadaragoan anu tacan datang.

Di luar poék bulan. Cihujan tina talang ngeclakan kénéh kana tarétépan. Angin anu asup tina sela-sela bilik, nyelesep mawa tiris munggah nyecep.

“Éta mah jurig cekak,” ceuk Ki Bangsa nu diuk gigireun pribumi, “Aya ku kokomoan béak karep, sapuluh teu dikarikeun hiji-hiji acan.”

“Komo kaula mah lima welas!” ceuk Ki wangsa ti kéncaeunana.

“Ari anu kaula mah Si Jelug jeung Si Bibit calageur deui, ngan tilu poé geringna téh,” ceuk pribumi.

“Bejana, lain ngan di lembur urang baé pagebug hayam téh,” ceuk Ki Nata nu diuk deukeut panto kaluar.

“Enya da, di unggal désa,” ceuk Ki Dipa ngéngklokan. Éta baé, sémah urang kidul nyaritakeun, sémah urang kalér kitu kénéh.”